عمّه‌ام زینب، با وجود همۀ مصیبتها و رنجهایی که در مسیرمان به سوی شام بر او فرود آمد، حتّی یک شب اقامۀ نماز شب را فرو نگذاشت.

إِنَّ عَمَّتِی زَیْنَبَ، مَعَ تِلْکَ المَصَائِبِ وَالمِحَنِ النّازِلَةِ بِهَا فِی طَرِیقِنَا إِلَی الشَّامِ، ما تَرَکَتْ [تَهَجُّدَهَا] لَیْلَةً.

وفیات‌ الأئمّه، صفحه 441